ντούμπλφας (εικόνες)

 

 

ντουμπλφάς (λόγια)

ένα ρούχο

δύο πλευρές 

δύο φύλλα

οκτώ πιθανά σενάρια

    Κατασκευάζοντας ουσιαστικά ένα υφασμάτινο σωλήνα, το ρούχο στην πλέον αφαιρετική του μορφή, που μπορεί να φορεθεί και από τις δύο πλευρές του, προσπαθήσαμε να εκφράσουμε ουσιαστικά την πεποίθηση ότι το ρούχο και το φύλλο δε δημιουργούν μια σχέση αμφίδρομη. Δεν είμαι αγόρι επειδή φοράω αγορίστικα, δεν είμαι κορίτσι επειδή φοράω κοριτσίστικα - αλλά ούτε και αλλάζω το φύλλο μου γυρνώντας απλά τα μέσα έξω. Ο ρουχισμός αν και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με έμφυλους ρόλους, αποτελεί απλά μια συνιστώσα τους, καθώς αυτοί δεν εξαντλούνται εκεί. 

      Η μια πλευρά είναι μαύρη, θα λέγαμε ουδέτερη. Μπορεί να φορεθεί σαν μια μακριά μπλούζα από έναν άντρα ή μια γυναίκα. Μπορεί επίσης να φορεθεί σαν φόρεμα από έναν άντρα ή μια γυναίκα. Η άλλη έχει ένα γραμμικό και πολύχρωμο μοτίβο. Φοριέται όπως και η  προηγούμενη.

     Όταν ο Η. φοράει οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές σα φόρεμα, δείχνει λίγο αστείος, χωρίς να το θέλει. Μπορεί να φταίνε και τα μούσια του ή τα πατρόν που τον στενέυουν στην πλάτη. Όταν τα φοράει η Ε. είναι απλά κομψή.

    Όταν η Ε. φοράει οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές σα μπλούζα, είναι πάλι κομψή, χωρίς να το θέλει. Μπορεί να φταίει το σώμα της ή τα πατρόν που την κολακεύουν ότι και να βάλει. Όταν τα φοράει ο Η. του πέφτουν λίγο μακριά, και με την πολύχρωμη πλευρά κάτι φαίνεται να μη πηγαίνει καλά.

    Παντώς δεν είναι το ρούχο που ευθύνεται για όλα αυτά. Είναι το τι ρούχα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο κάθε σώμα.

ντουμπλφάς (κατασκευή)

in situ κατασκευή

περιφέρεια: 1 μ

μάκρος: 0.85 μ

μανίκια: 0.20 μ

ντούμπλφας (προπαγάνδα)

πρώτες ύλες

θεωρητικό πλαίσιο

1. To start very generally: Camp is a certain mode of aestheticism. It is one way of seeing the world as an aesthetic phenomenon. That way, the way of Camp, is not in terms of beauty, but in terms of the degree of artifice, of stylization.


9. As a taste in persons, Camp responds particularly to the markedly attenuated and to the strongly exaggerated. The androgyne is certainly one of the great images of Camp sensibility. Examples: the swooning, slim, sinuous figures of pre-Raphaelite painting and poetry; the thin, flowing, sexless bodies in Art Nouveau prints and posters, presented in relief on lamps and ashtrays; the haunting androgynous vacancy behind the perfect beauty of Greta Garbo. Here, Camp taste draws on a mostly unacknowledged truth of taste: the most refined form of sexual attractiveness (as well as the most refined form of sexual pleasure) consists in going against the grain of one's sex. What is most beautiful in virile men is something feminine; what is most beautiful in feminine women is something masculine. . . . Allied to the Camp taste for the androgynous is something that seems quite different but isn't: a relish for the exaggeration of sexual characteristics and personality mannerisms. For obvious reasons, the best examples that can be cited are movie stars. The corny flamboyant female-ness of Jayne Mansfield, Gina Lollobrigida, Jane Russell, Virginia Mayo; the exaggerated he-man-ness of Steve Reeves, Victor Mature. The great stylists of temperament and mannerism, like Bette Davis, Barbara Stanwyck, Tallulah Bankhead, Edwige Feuillière.


58. The ultimate Camp statement: it's good because it's awful . . . Of course, one can't always say that. Only under certain conditions, those which I've tried to sketch in these notes.

 από το Notes on "Camp" της Susan Sontag, 1964

Εικόνες

εικόνες από μια βόλτα στο γκουγκλ,

με λέξεις αναζήτησης εμπευσμένες από τη λαϊκή κουλτούρα